Aleksander Fredro

Aleksander Fredro, hrabia herbu Bończa, urodził się 20 czerwca 1793r. na galicyjskiej prowincji w Surochowie w zamożnej rodzinie szlacheckiej. Odebrał domowe wychowanie, nigdy nie uczęszczał do szkół publicznych.

W 1809 r. mając 16 lat wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego, a następnie walczył w napoleońskiej armii. Brał udział w kampanii moskiewskiej, za co otrzymał Złoty Krzyż Virtuti Militari. W 1814 r. odznaczony Krzyżem Legii Honorowej.

Po abdykacji Napoleona powrócił do rodzinnej posiadłości Beńkowa Wisznia oraz wstąpił do lubelskiej loży wolnomularskiej. W 1818 r. napisał pierwsze głośne dzieło – komedię „Pan Geldhab”.

8 listopada 1828 r. po wielu latach znajomości i wyczekiwania na rozwód swojej wybranki ożenił się z hrabiną Zofią Skarbkową, z która doczekał się syna i córki. W 1848 r. brał udział we Wiośnie Ludów we Lwowie. Fredro aktywnie uczestniczył w życiu politycznym, naukowym i społecznym, był m.in. członkiem: Towarzystwa Przyjaciół Nauk, lwowskiej Rady Narodowej, Akademii Umiejętności czy posłem do Sejmu Krajowego.

Zmarł we Lwowie 15 lipca 1876, został pochowany w rodzinnej krypcie kościoła w Rudkach koło Lwowa.

Aleksander Fredro zasłynął z komedii obyczajowych z życia szlachty. Pisywał również wiersze, poematy, aforyzmy i bajki. Jego twórczość cechowały akcenty humorystyczne. Przypisuje mu się autorstwo XIII księgi Pana Tadeusza.