Cyprian Kamil Norwid

Cyprian Kamil Norwid, właściwie Cyprian Ksawery Gerard Walenty Norwid herbu Topór. Urodził się 24 września 1821r. w Laskowie-Głuchach na Mazowszu, a umarł 23 maja 1883r. w Paryżu. Poeta, dramatopisarz, prozaik, artysta plastyk.

Ojciec poety, Jan, był plenipotentem Radziwiłłów, a później także pracował w administracji Namiestnictwa. Matka, Ludwika z domu Zdzieborska, była trzecią żoną Jana. Rodzice wcześnie zmarli; Cyprianem zaopiekowała się prababka Hilaria z Sobieskich. Norwid uczył się w warszawskim gimnazjum, lecz szkoły tej nie ukończył. Przerwał naukę by wstąpić do prywatnej szkoły malarskiej.

Jako poeta zadebiutował w 1840r. wierszem Mój ostatni sonet w periodyku Piśmiennictwo Krajowe. W 1842r wyjechał do Drezna w celu doskonalenia sztuki rzeźbiarskiej. Podróżował po Włoszech. W Rzymie spotkał swoją wielką, aczkolwiek nieszczęśliwą miłość Marię Kalergis. W tym czasie także podupadł na zdrowiu. Następnie przebywał w Berlinie, gdzie uczęszczał na wykłady uniwersyteckie i angażował się w życie miejscowej Polonii. Wówczas zawarł wiele znajomości z ludźmi świata sztuki, nauki i polityki. W 1846 został aresztowany i zmuszony do opuszczenia Prus za rzekomą działalność rewolucyjną na ziemiach polskich. Udał się do Brukseli, a potem znów do Rzymu, gdzie poznał się z Adamem Mickiewiczem i Zygmuntem Krasińskim. W następnych latach przebywał w Paryżu, gdzie spotkał Juliusza Słowackiego i Fryderyka Szopena. Brał czynny udział w życiu emigracji, związany był ze stronnictwem księcia A.J. Czartoryskiego Paryskie lata były dla poety ciężkie – zmagał się z problemami finansowymi, nieprzyjaznymi krytykami, nieporozumieniami na tle politycznym oraz postępującą głuchotą i ślepotą. Publikował w Gońcu Polskim.

W 1852 Norwid wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie dostał dobrze płatne stanowisko w pracowni graficznej. Na wieść o wybuchu wojny krymskiej wrócił w 1854r do Europy. Początkowo przebywał w Londynie, a potem ponownie przeniósł się do Paryża. Jako artysta plastyk zdobył uznanie Francuzów i w 1868 został członkiem Société des Artistes. żył w coraz większym osamotnieniu, uważany za dziwaka. Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych popadł w straszną nędzę, zmagał się z gruźlicą. Próbował aktywniej uczestniczyć w wydarzeniach powstania styczniowego, pisząc m.in. memoriały. W 1877 kuzyn Norwida umieścił poetę w Domu św. Kazimierza na przedmieściach Paryża. Artysta zmarł 23 maja 1883r. Został pochowany na cmentarzu Montnorency. W 2001r. ziemia z jego grobu została w symbolicznym geście przewieziona do Polski i umieszczona w Krypcie Wieszczów Narodowych w Katedrze na Wawelu.

Cyprian Kamil Norwid został doceniony dopiero po śmierci. Niewiele jego utworów doczekało się publikacji za życia artysty. „Odkrycie” Norwida dokonało się w okresie Młodej Polski za zasługą Zenona Przesmyckiego.

W twórczości Norwida dopatruje się związków z romantyzmem, klasycyzmem i parnasizmem (epoka przejściowa pomiędzy romantyzmem a symbolizmem).