Juliusz Słowacki

Juliusz Słowacki urodził się 4 września 1809r. w Krzemieńcu, zmarł 3 kwietnia 1849r. Był wybitnym przedstawicielem polskiego romantyzmu.

Jego ojciec, Euzebiusz, był profesorem literatury w Liceum Krzemienieckim i Uniwersytecie Wileńskim. Matka – Salomea z Januszewskich, po śmierci męża wyszła ponownie za mąż w 1818r. za lekarza Augusta Bécu (nieprzychylnie sportretowanego przez Mickiewicza w Dziadach).

Słowacki po studiach prawniczych (w latach 1825-1828) w Wilnie wrócił do Krzemieńca, by później udać się do Warszawy, gdzie objął stanowisko aplikanta w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu.

Zadebiutował bezimiennie w 1830r. powieścią poetycką Hugo. Po wybuchu powstania listopadowego podjął pracę w powstańczym Biurze Dyplomatycznym księcia Adama Jerzego Czartoryskiego. W marcu opuścił Warszawę i przez Wrocław udał się do Drezna. W lipcu, w ramach misji dyplomatycznej powstańczego Rządu Narodowego, przewiózł depeszę do polskich przedstawicieli w Paryżu i Londynie.

W latach 1833-1836 przebywał w Szwajcarii nad Jeziorem Genewskim. W tym czasie wydał trzeci tom Poezji. Później podróżował po Włoszech, Grecji, Egipcie, Palestynie, Syrii. W końcu osiadł na stałe w Paryżu. Słowacki przez rok działał w Kole Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego, dzięki czemu miał wielokrotną okazję spotkać się z Mickiewiczem. W 1848r., mimo, że był poważnie chory, wyruszył do Wielkopolski, by wziąć udział w powstaniu, jednak zamierzeń swych nie zrealizował. Zmarł w wieku 40 lat 3 marca 1849r. w Paryżu na gruźlicę.

Został pochowany na paryskim Cmentarzu Montmartre. W 1927r. ekshumowano szczątki Słowackiego, które następnie przewieziono do Polski. 28 czerwca na Wawelu odbył się uroczysty pogrzeb wieszca. Trumna spoczęła w Krypcie Wieszczów Narodowych w Katedrze.

Twórczość literacka Juliusza Słowackiego była obfita i różnorodna; poeta pozostawił po sobie 13 dramatów, blisko 20 poematów, setki wierszy, listów oraz jedną powieść.